Ardennenkamp (DE) dag 1
Het kamp komt al snel dichterbij.
Zaterdagochtend 10:00 hebben we met de scouting leiding afgesproken om alles voor te bereiden. ’s Ochtends krijgen we te horen dat de bus die Emiel zou mee krijgen voor transport verkocht is, al snel voegt hij er aan toe dat hij een grotere heeft meegekregen… Toppie.
Een stel gaat de bus inpakken en de rest gaat de boodschappen doen voor de eerste dag en ook worden er nog wat extra lantaarntjes aangeschaft. Tegen 13:00 is alles ingepakt en zijn we klaar om te gaan, de leiding beloond zichzelf met een broodje kroket en een broodje frikadel.
Zondagochtend.
Tegen een uur of 8:45 verschijnen de eerste gezichten op het scouting terrein. Iedereen heeft er zin in en de gezonde spanning neemt toe voor het weekje kamp. Ook de vader van Marco arriveert, hij heeft voor ons een vrachtwagentje geregeld voor de bagage tijdens de heen reis. Nogmaals bedankt hiervoor.
De compagnon van postbode Simon is er dit jaar helaas niet bij (jammer Marion). Nadat alles snel is doorgesproken en de kinderen in een auto zijn ingedeeld is iedereen klaar om te gaan. Het kan nu echt beginnen.
Als een lang lint rijden we richting Duitsland over de autobahn richting het zuiden. Na een korte pauze op een parkeerplaats komen we na ongeveer 3 uur en 15 minuten aan in Sayn, dicht bij Bendorf. Het landschap is inmiddels een stuk heuvelachtiger en rustiger geworden. Aik heeft de sleutel voor de toegang van het kamp terrein gehaald terwijl de rest hier al heen gereden is.
Het terrein is gigantisch, de rit vanaf de toegang naar onze kampeerplaats is toch al gauw een metertje of 1000 en het blijkt echt erg mooi te zijn. We worden ontvangen door de beheerder die ons vertelt dat onze plek (plaats 8) al vergeven is en dat hij ons nog iets verder weg zet op plaats 12, we staan dan wel dichter bij het toilet gebouw en hebben ook nog een hut ter beschikking. We gaan hiermee akkoord en beginnen met uitladen, Camille maakt de luiken van de hut open en inspecteert de hut om vervolgens deze ook in te richten. De kast wordt volgepakt en het gasfornuis krijgt ook een plekje. De leiding is helemaal in hun nopjes.
Voor het eerst heeft de leiding geen keuken in de tent en hebben ze zeeën van ruimte, 1 grote slaapzaal, gewoon luxe. De kinderen zetten de tenten op en snel daarna beginnen ze met het bouwen van de keukens. Het voordeel is dat we dit jaar genoeg hout tot onze beschikking hebben, de kinderen maken allerlei verschillende creaties en zorgen voor het geval het gaat regenen dat ze droog blijven. Als alles eenmaal staat moet er natuurlijk nog gekookt en gegeten worden, zoals elk jaar is dit weer macaroni. Iedereen maakt het eten klaar en gaat eten.
Na het eten lopen we met zijn allen nog even het centrum van Sayn in, een leuk dorpje met oude huisjes en een kneuterige uitstraling. Nadat we een uurtje onderweg zijn geweest komen we weer terug bij het terrein, het kampvuur is aangemaakt om ons warm te houden voor de kou van de avond.
Naarmate de avond vordert wordt het allemaal iets rustiger, Weerwolven komt tevoorschijn en wordt weer gespeeld en anderen vermaken zich bij het vuur. De leiding drinkt nog een biertje om de avond goed af te sluiten. Iedereen is helemaal tevreden en kan rustig gaan slapen.
P.S. In het dal waar het kampterrein ligt is totaal geen mobiel netwerk, we zullen als we hier zijn heel slecht (eigenlijk niet) te bereiken zijn.
